ingezonden verhaal — februari 13, 2012 at 14:09

De Autobiografie (5)

by

De Autobiografie

Een spoor van papier op de A13

ingezonden verhaal door Christina Boomsma

Postbusjes in flats zijn berekend op mensen die ze iedere dag legen. Voor alle anderen zijn ze al gauw te klein. Meer dan tien jaar geleden woonde ik in een flat met zo’n postbus. Als het erop begon te lijken dat er geen brief meer bij kon, graaide ik op weg naar mijn werk snel de postbus leeg en gooide de inhoud in de achterbak. Belangrijke dingen zou ik er dan ’s avonds wel uit halen. Na een tijdje was het een behoorlijke verzameling geworden.

Op een avond rijd ik met twee vriendinnen op de A13. Ik had destijds een kleine driedeurs Suzuki Baleno. Onverwoestbaar en oerbetrouwbaar. Maar dus wel klein. Vriendin H zit vlak naast mij, vriendin E achterin. Vriendin H windt zich vreselijk op over iets, ik ben allang vergeten wat. Steeds harder begint ze te praten, terwijl haar basisvolume al behoorlijk luid is. Vriendin E houdt zich laf buiten het gesprek en zit wat te doezelen. Ik kan nergens heen behalve zo ver mogelijk naar de deur. Als ik zo ongeveer tussen deur en stoel in zit, voel ik een klik, gevolgd door een enorme windvlaag.

Ik kijk achterom en het eerste dat ik zie, is het dodelijk verschrikte gezicht van vriendin E, omringd door wild wapperende papieren. Ik heb het hendeltje van de achterklep ingedrukt! Dat zit tussen de stoel en de deur in. Nu staat de klep wagenwijd open. Een grote hoeveelheid papieren waait naar binnen en naar buiten, het donker in. Toeterende en knipperende medeweggebruikers attenderen mij op iets dat ik allang weet: een kilometerslang spoor van papier op de A13.

Op de vluchtstrook gooi ik de achterklep dicht. Vriendin E is bekomen van de schrik en probeert haar haar wat te fatsoeneren. Het verkeer raast over de A13. Twee folders, een stuk van het huis aan huis blad en een brief over een bijeenkomst van de woningbouwcorporatie; meer kan ik niet bemachtigen zonder mijn leven te wagen. Het zij zo. Volgens mij ligt er niets wat anderen niet mogen lezen. We rijden naar huis.

Inmiddels ben ik een keurige echtgenote en moeder. Met een huis op de grond, waar de post op de mat valt. Er is dus ruimte voor lekker veel papieren, maar er ligt niets. Echtgenoot J bewaakt de mat nauwgezet en haalt iedere snipper meteen weg. Uiteindelijk komt alles altijd goed.

Eerder verschenen op mijnautoenik.blogspot.com.